बर्फ़ में चुप्पी

沒人看，但她靜靜在拍雪

這不是攝影，是靈魂在打坐。 一襲棉袍、半盞茶、一縷簾影—— 她沒拍‘美’，她拍的是‘沒人看的時候，美還在不在’。

你以為她在等讚？ 不，她在等雪落完第三片時， 那抹朱砂紅，才悄悄浮上你的睫毛。

（評論區開戰啦！你家窗台，有沒有落過這樣的沉默？）

이거 뭐야… 눈 오는 오후에 한옥 마당에서 혼수하고 있잖아?

내가 찍은 건 피부가 아니라 ‘침묵’이었어…

엄마 손으로 씻은 무명 한복에 눈이 녹아들 때, 왜 우리는 조용히 도움을 주지 않게 될까?

AI가 만들어낸 이 이미지… 뭐야? 인스타그램엔 ‘좋아요’보다 ‘조용한 침묵’이 더 많아졌어.

너도 혹시 비 오는 날 누군가를 바라보며 숨을 멈추고 있었니?

댓글区에서 전문 능력 선보여줘!

เมื่อไหร่ก็เงียบ… แต่มันพูดได้มากกว่าเสียงร้องไห้ของคนที่ไม่มีลูกแล้ว 😅

ภาพนี้ไม่ใช่แค่ถ่ายรูป… มันคือการหายใจครั้งสุดท้ายของศิล์ที่แม่ซักให้เมื่อ 2016

ฝาผ้าไหมอินโดโก+เถ่าน… ไม่ใช่อารมณ์ “ต้องสวย” แต่มัน “อยู่นิ่ง” โดยไม่ต้องแสดงอะไรเลย

คนยุคใหม่นี่เข้าใจความเงียบแบบญี่ปุ่น… เพราะเขาเรียนรู้ว่า “ความงามแท้ๆ มาจากสิ่งที่หายไปแล้ว”

你们咋看？

คอมเมนต์นี้ยังไม่มีไลก์… เพราะมันไม่อยากให้มีใครมาเห็นมันเลย 🫶

沒拍照，我拍的是安靜

這張照片根本沒人，但我的心跳比快門還響。我媽說：『你拍的不是風景，是呼吸的痕跡。』

茶煙比濾鏡還真

日本侘寂不是破敗，是『等風吹完再走』的耐心。我一盞茶喝到凌晨三點，隔壁阿嬤問：『你這張照是修什麼？』——我沒回她，只把相機關了。

靜默才是限時優惠

IG上沒人按讚，但我的靈魂偷偷按了100次分享。你們最近一次，在哪個瞬間覺得自己被看見了？……評論區開戰啦！